"Παλαμήδης" ο ...ταβλαδόρος!

Στην πρόσφατη "Ολυμπιάδα" επιτραπέζιων παιχνιδιών για προγράμματα Η/Υ με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, που διεξήχθη στα τέλη της περασμένης χρονιάς στην Ολλανδία, ο Έλληνας "Παλαμήδης" κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο τάβλι, και συγκεκριμένα στο αγώνισμα backgammon, δηλαδή τις δημοφιλείς πόρτες, νικώντας σκληρούς αντιπάλους, πρωταθλητές προηγούμενων χρόνων. Ο "Παλαμήδης" είναι ένα πρό-γραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή που παίζει τα ελληνικά παραδοσιακά παιχνίδια ταβλιού- πόρτες, πλακωτό και φεύγα- χρησιμοποιώντας ένα εξελιγμένο τεχνητό νευρωνικό δίκτυο, το οποίο του επιτρέπει να βελτιώνει συνεχώς την απόδοσή του και να διδάσκεται από τα λάθη του.Ο δημιουργός του προγράμματος, υποψήφιος διδάκτορας Τεχνητής Νοημοσύνης, του τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του πανεπιστημίου Μακεδονίας Νικόλαος Παπαχρήστου, δεινός σκακιστής, αναφέρθηκε στους λόγους που τον οδήγησαν να αναπτύξει το συγκεκριμένο πρόγραμμα στον υπολογιστή, υποστήριξε ότι: "Μέχρι τώρα δεν υπήρχε κάποιο παρόμοιο πρόγραμμα για το τάβλι, σε πολύ ανεπτυγμένο επίπεδο, παρ' όλο που πρόκειται για ένα δημοφιλές παιχνίδι στην Ελλάδα. Αρχικά, δημιούργησα το πρόγραμμα για τα άλλα δύο παιχνίδια, το πλακωτό και το φεύγα, που θεωρούνται δυσκολότερα από τις πόρτες, αλλά δεν είναι γνωστά στο εξωτερικό" ανέφερε, σημειώνοντας ότι ο τομέας δημιουργίας ηλεκτρονικών παιχνιδιών σε υπολογιστή, αν και έχει πολύ ενδιαφέρον, δεν παρουσιάζει ανάπτυξη στην χώρα μας".Το πρόγραμμα Παλαμήδης έχει παίξει εκατομμύρια παρτίδες τάβλι κόντρα στον εαυτό του και κάθε φορά βελτίωνε την απόδοσή του, καθώς διαθέτει ένα τεχνητό νευρωνικό δίκτυο. Αυτό του δίνει τη δυνατότητα να αξιοποιεί όλες τις πιθανές κινήσεις που προκύπτουν από κάθε ζαριά, προβλέπει τις πιθανές επόμενες ζαριές και τις πιθανές επόμενες κινήσεις του αντιπάλου, βαθμολογώντας την καλύτερη δυνατή κίνηση που θα τον φέρει πιο κοντά στην νίκη.Η "Ολυμπιάδα" διεξάγεται από το 1989, κάθε χρόνο, με στόχο την ανάπτυξη της έρευνας στην Τεχνητή Νοημοσύνη στα παιχνίδια υπολογιστών. Η φετινή διοργάνωση συγκέντρωσε 60 συμμετέχοντες των καλύτερων προγραμμάτων του κόσμου σε δημοφιλή επιτραπέζια παιχνίδια, όπως σκάκι, τάβλι, ντάμα, τσέκερς, μπριτζ, πόκερ, οθέλλο, γκο, κονέκτ φόρ κ.ά., σε περίπου 30 διαφορετικά αγωνίσματα. Ο "Παλαμήδης" ήταν η πρώτη ελληνική συμμετοχή στον διεθνή διαγωνισμό. Όσοι θέλουνόσοι θέλουν να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους, μπορούν να αναμετρηθούν με τον Παλαμήδη στην ιστοσελίδα http://ai.uom.gr/nikpapa/software.html, όπου το πρόγραμμα διατίθεται δωρεάν.Κατά την ελληνική μυθολογία, στον Παλαμήδη αποδίδονται οι εφευρέσεις της αλφαβητικής γραφής, των αριθμών, των πεσσών και των κύβων, των μέτρων και των σταθμών, των φρυκτωριών, του άβακα, των νομισμάτων και των υποδιαιρέσεων του χρόνου (δες κι εδώ).

Πηγή: http://news247.gr/kosmos/technology/o_ellhnas_palamhdhs_phre_xryso_sto_tavli.1572852.html

Στους δρόμους του μαυροπίνακα;

Την επιστροφή στο μαυροπίνακα και την απόρριψη των ΤΠΕ ως διδακτικού μέσου  υποστηρίζει ο  Αυστριακός "γκουρού" της ψυχιατρικής και επικεφαλής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ουλμ Μάνφρεντ Σπίτσερ, ο οποίος βρέθηκε στην Ελλάδα με αφορμή τη διάλεξή του στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Αναπτύσσοντας τις δεξιότητες στο διάβασμα» που διοργάνωσε το Ιδρυμα Ευγενίδου. Σε συνέντευξή του στην εφ. Το Βήμα, μεταξύ των άλλων υποστήριξε ότι: «Οι νέες τεχνολογίες στα σχολεία δεν πιστεύω ότι βοηθούν, ούτε καν υπό μορφή διαδραστικών προγραμμάτων». «Εχω επισκεφθεί αρκετά σχολεία που φιλοξενούν τέτοια συστήματα και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στο τέλος της ημέρας τα παιδιά μαθαίνουν κάτι όχι χάρη στις νέες τεχνολογίες αλλά επειδή συνδέουν τα νέα στοιχεία με τον πραγματικό – και όχι τον εικονικό – κόσμο. Το ίδιο πιστεύω και για τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης: οι πραγματικοί φίλοι είναι καλύτεροι από τα εικονικά avatars. (…) Το πρόβλημα είναι ότι αν “τρέφουμε” τον εγκέφαλό μας μόνο με σκιές του πραγματικού μέσω του εικονικού κόσμου, τότε η πραγματικότητα γίνεται ρηχή. Δεν επεξεργαζόμαστε, δηλαδή, τις πληροφορίες αυτές με την ίδια βαρύτητα που θα τις επεξεργαζόμασταν σε περίπτωση που τις συναντούσαμε στην πραγματικότητα. Και το βάθος της επεξεργασίας αυτής σχετίζεται άμεσα με τη μνήμη». Επισημαίνει:  «Είμαι επιστήμονας αλλά και γονιός» «Όταν πριν από δέκα χρόνια τα παιδιά μου επέστρεφαν από το σχολείο, σκεφτόμουν ότι, ενώ από νευροεπιστημονικής απόψεως γνωρίζουμε τόσα πολλά γύρω από τη μάθηση, τίποτε από όλα αυτά δεν έχει εισαχθεί ακόμη στα σχολεία. Έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μελέτη των εγκεφαλικών διεργασιών κατά τη διάρκεια της μάθησης» και «πίσω από τη διαδικασία της μάθησης κρύβεται η ικανότητα του εγκεφάλου να μεταβάλλεται συνεχώς ανάλογα με τις εμπειρίες που αποκτά και επεξεργάζεται».«Είναι δηλαδή σαν ένα είδος περιφερειακού (hardware) το οποίο αλλάζει συνεχώς, λειτουργικά και δομικά, ανάλογα με το λογισμικό (software) που καλείται να “τρέξει” – σκεφτόμαστε, αντιλαμβανόμαστε, κάνουμε ένα σωρό πράγματα με τον εγκέφαλό μας και όλα αυτά αλλάζουν ανάλογα με τα όσα συναντούμε στην πορεία. Αυτό ονομάζεται νευροπλαστικότητα, ή αλλιώς μάθηση». Και λέει παρακάτω: «Οι καλπάζοντες ρυθμοί της καθημερινότητάς μας μάς έχουν μεταμορφώσει σε «ζογκλέρ» δραστηριοτήτων. Κάτι τέτοιο μειώνει τις εγκεφαλικές μας επιδόσεις. (…)Η αμερικανική οικονομία χάνει ετησίως περί τα 650 δισ. δολάρια ακριβώς επειδή οι εργαζόμενοι ασχολούνται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα», ενώ ξεκαθαρίζει: «Αρκετοί παιδαγωγοί υποστηρίζουν ότι επειδή ακριβώς ασχολούμαστε με πολλά πράγματα ταυτόχρονα στην καθημερινότητά μας, πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να κάνουν το ίδιο – όχι δεν πρέπει!» «Επιστημονικά ευρήματα δείχνουν ότι ο εγκέφαλος δεν είναι δομημένος ώστε να παρακολουθεί δύο συζητήσεις ταυτόχρονα. Και δεν μιλάω για απλές πράξεις που μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους, όπως το να κρατάει μια μητέρα στο ένα χέρι το παιδί και με το άλλο να ανακατεύει το φαγητό. Αναφέρομαι σε επικοινωνιακό ή γλωσσικό multitasking, το οποίο είναι ανέφικτο. Πειράματα έχουν δείξει ότι άτομα που χειρίζονται πολλά πράγματα ταυτόχρονα εμφανίζουν περιορισμένη ικανότητα στο να διώχνουν άχρηστες πληροφορίες, να “ζογκλάρουν” μεταξύ διαφορετικών πράξεων, να διώχνουν άχρηστες σκέψεις. Τα άτομα αυτά λοιπόν αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής». Ως προς το εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο, κατά τον δρα Σπίτσερ, πρέπει να αλλάξει ριζικά, λέει: «Το τρικ για κάποιον που επιθυμεί να βελτιώσει τις ικανότητές του στην ανάγνωση είναι να διαβάζει πολύ. Οι δυσκολίες κατά την ανάγνωση που εμφανίζουν αρκετοί μαθητές ενδεχομένως να συνοδεύονται από άλλα προβλήματα, όπως η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα μαθήματά τους. Σε αυτό, βέβαια, σημαντικό ρόλο παίζει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθούν τα σχολεία. Στα αγόρια, π.χ., δεν αρέσουν τόσο τα φιλολογικά μαθήματα σε σχέση με τα κορίτσια. Αν όμως στραφούμε προς θέματα που προσελκύουν το ενδιαφέρον τους, π.χ. πώς να κατασκευάσετε μια μηχανή ή οι βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, τότε η ανάγνωση δεν θα τους ήταν αγγαρεία. Αντίθετα, αν τα κορίτσια διδάσκονταν για τη φυσική του κραγιόν, τότε είμαι σίγουρος ότι το ενδιαφέρον τους θα χτυπούσε κόκκινο» υπογραμμίζει. «Ενα επιπλέον σημαντικό στοιχείο που είδαμε να βοηθά τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών είναι η αισιοδοξία και τα θετικά συναισθήματα. Αρα οι δάσκαλοι δεν πρέπει να διδάσκουν προκαλώντας άγχος στα παιδιά. Ακόμη, οφείλουν να ενσωματώσουν το γνωστό (πραγματικός κόσμος) στο άγνωστο (νέες γνώσεις) με θετικό τρόπο ώστε τα παιδιά να μπορούν να συνδυάσουν τα νέα δεδομένα με κάτι που ήδη γνωρίζουν και να το μάθουν». Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.
Δες και Με χαρτί και με μολύβι

Ο πρώτος υπολογιστής με ... μυαλό!

Μπορεί  να δημιουργηθεί ένα κομπιούτερ που όχι απλώς θα αναλύει πολύπλοκες πληροφορίες, αλλά και θα λαμβάνει πρωτοβουλίες καθώς αλληλεπιδρά με το περιβάλλον; Ναι, λένε στην ΙΒΜ και σχεδίασαν ένα υπερυπολογιστή που μπορεί να αναπαράγει την ικανότητα αντίληψης που διαθέτει ο άνθρωπος! Ο νέος πειραματικός υπερυπολογιστής της ΙΒΜ μιμείται τη δραστηριότητα των εγκεφαλικών νευρώνων και αναπτύσσει τη δική του γνωσιακή λειτουργία. Πιο απλά, μαθαίνει από τις εμπειρίες του! Μπορεί (;) να συγκρίνει, να συσχετίζει, να θυμάται και ακολούθως να επεξεργάζεται ολόκληρες υποθέσεις και όχι μόνο τις μαθηματικές συναρτήσεις που τους υποδεικνύει το εκάστοτε εγκατεστημένο λογισμικό (…) Και όλες αυτές οι ιδιότητες θα είναι το αποτέλεσμα του τσιπ που κατασκευάστηκε με την αρχή να μοιάζει στη δομή του ανθρώπινου εγκεφάλου. Και όχι μόνο μοιάζει, αλλά μιμείται και τις λειτουργίες των νευρωνικών δικτύων που δημιουργούν συνάψεις, ώστε να θέτουν σε λειτουργία τη γνωσιακή λειτουργία. Δύο από τα πρωτότυπα μικροτσίπ έχουν ήδη κατασκευαστεί και βρίσκονται στο στάδιο των δοκιμών. Μάλιστα, λόγω των χαρακτηριστικών αυτών, η εταιρεία IBM δεν τους ονομάζει ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αλλά γνωσιακούς υπολογιστές. Περισσότερα εδώ.

Το Διαδίκτυο επηρεάζει τη μνήμη μας;

Παράξενο αλλά-φευ- μάλλον αληθές. Φαίνεται ότι η ευρεία χρήση του Διαδικτύου, των μηχανών αναζήτησης και των βάσεων δεδομένων επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αποθηκεύουμε τις πληροφορίες και τις επαναφέρουμε στη μνήμη, σύμφωνα με τους ερευνητές  δρ Σπάροου του Πανεπιστημίου Κολούμπια και τους συνεργάτες της, Ντάνιελ Βέγκνερ του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και Τζένι Λιου του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν. Έτσι, σε ένα από τα πειράματά τους οι εθελοντές που συμμετείχαν στην έρευνα πληκτρολόγησαν στον υπολογιστή μία ασήμαντη πληροφορία, όπως παραδείγματος χάριν ότι «το μάτι της στρουθοκαμήλου είναι μεγαλύτερο από τον εγκέφαλό της». Οι μισοί εθελοντές πίστευαν ότι μπορούσαν να την αποθηκεύσουν στο κομπιούτερ, ενώ οι υπόλοιποι ότι επρόκειτο να σβηστεί ολοκληρωτικά. Όπως διαπιστώθηκε αυτοί που νόμιζαν ότι θα έχαναν την πληροφορία την απομνημόνευαν ευκολότερα. Σε ένα δεύτερο πείραμα οι επιστήμονες ζήτησαν από τους εθελοντές να απομνημονεύσουν μία πληροφορία, αλλά και τα πέντε αρχεία του κομπιούτερ όπου αυτή είχε αποθηκευθεί. Όπως ανακάλυψαν -με έκπληξη- οι συμμετέχοντες μπορούσαν να θυμηθούν πιο εύκολα σε ποια αρχεία ήταν αποθηκευμένη η πληροφορία, παρά την ίδια την πληροφορία. Το πείραμα αποδεικνύει ότι το Διαδίκτυο έχει μεταβληθεί σε έναν «εξωτερικό δίσκο» που συμπληρώνει και υποβοηθά τη μνήμη μας. Ταυτόχρονα, όμως, η ανθρώπινη ικανότητα απομνημόνευσης μοιάζει να ελαττώνεται.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100008_19/07/2011_449750

Μαθαίνουμε καλύτερα γράφοντας με το χέρι...

Οι μαθητές και οι ενήλικοι που γράφουν με το χέρι τους, αντί να πληκτρο-λογούν σε έναν υπολογιστή, μαθαίνουν καλύτερα! Το ίδιο συμβαίνει και με όσους διαβάζουν από ένα βιβλίο, αντί από μια οθόνη, σύμφωνα με πρόσφατη νορβηγική έρευνα, η οποία έρχεται να αναδείξει τη σημασία των παραδοσιακών μεθόδων μάθησης, που τείνουν να εκλείψουν στη σύγχρονη κοινωνία λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων. Οι ερευνητές, υπό την καθηγήτρια Anne Mangen, του πανεπιστημίου Stavanger της Νορβηγίας, και τον νευροψυχολόγο Jean-Luc Velay, του πανεπιστημίου της Μασσαλίας (Marseille University), έκαναν πειράματα με δύο ομάδες εθελοντών, οι οποίοι κλήθηκαν να μάθουν να γράφουν σε μια γλώσσα με άγνωστο αλφάβητο, που περιλάμβανε 20 γράμματα. Η μια ομάδα έπρεπε να μάθει να γράφει με το χέρι, διαβάζοντας από βιβλίο, και η άλλη με πληκτρολόγιο υπολογιστή, διαβάζοντας από οθόνη. Μετά από ενάμιση μήνα, τα σχετικά τεστ έδειξαν ότι όσοι είχαν μάθει με τον παλιό καλό τρόπο να διαβάζουν και να γράφουν, δηλαδή με το βιβλίο και το χέρι τους, τα πήγαν καλύτερα σε σχέση με όσους έμαθαν στον υπολογιστή. Μεταξύ άλλων, ο συγκριτικός έλεγχος του εγκεφάλου έδειξε ότι η πρώτη ομάδα (η «παραδοσιακή») εμφάνιζε ενεργοποίηση της περιοχής του Μπροκά (Broca's area), ενώ η δεύτερη (η «μοντέρνα») ελάχιστη ή καθόλου. Σύμφωνα με τους ερευνητές, φαίνεται πως το γράψιμο με το χέρι και η ανάγνωση από βιβλίο εντυπώνουν καλύτερα τη γνώση στο νου των ανθρώπων σε σχέση με το γράψιμο με πληκτρολόγιο και την ανάγνωση από οθόνη. Όπως επισημαίνουν, η παραδοσιακή γραφή και ανάγνωση ενεργοποιούν περισσότερο τις αισθήσεις μας και προσφέρουν εντονότερα σήματα ανάδρασης από τους μύες και τα άκρα των δακτύλων μας (σε σχέση με την επαφή των χεριών με το πληκτρολόγιο), με συνέπεια η παλιά καλή μέθοδος να ενισχύει πιο αποτελεσματικά τον εγκεφαλικό μηχανισμό μάθησης. Παράλληλα, επειδή απαιτείται περισσότερος χρόνος και νοητική προσπάθεια για να γράψει κανείς με το χέρι, αυτό βοηθά στην εντύπωση της μνήμης. Μια δεύτερη έρευνα, υπό τον Jeffrey Karpicke του πανεπιστημίου Purdue των ΗΠΑ, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι παραδοσιακές μέθοδοι διδασκαλίας στην τάξη, που περιλαμβάνουν την απομνημόνευση χρονολογιών και κλίσεων ανωμάλων ρημάτων, είναι καλύτερες στο να αποτυπώνουν τις γνώσεις στο νου των μαθητών, σε σχέση με άλλες πιο σύγχρονες εκπαιδευτικές μεθόδους που αποφεύγουν την απομνημόνευση. Τα πειράματα των ερευνητών έδειξαν ότι όσοι μαθητές καλούνται να απαριθμήσουν, να απαγγείλουν, κλπ., τα μαθήματά τους λίγο μετά την ανάγνωσή τους, τα θυμούνται μετά καλύτερα (βραχυπρόθεσμη μνήμη), σε σχέση με όσους απλώς τα έχουν διαβάσει πολλές φορές. Αυτή η διαδικασία φαίνεται να αποτυπώνει τα δεδομένα καλύτερα στην μνήμη, από όπου ανακαλούνται αργότερα με μεγαλύτερη ευκολία, ακόμα και μετά το πέρασμα αρκετού χρόνου (μακροπρόθεσμη μνήμη). Σε αυτό το πλαίσιο, τα συχνά προφορικά ή γραπτά τεστ (άλλος ένας παραδοσιακός «φόβος και τρόμος» των μαθητών) φαίνεται να βελτιώνουν την μάθηση... Nα σχολιάσω ότι η τρέχουσα παιδαγωγική άποψη μας τα λέει κάπως αλλιώς... Με άλλα λόγια προκύπτει ότι το γράψιμο, "σήκω στον πίνακα να πεις το μάθημα" και η αποστήθιση - να κάνουμε και κανα πείραμα στο εργαστήριο - κάνουν καλό! Για αυτό το λόγο όταν διδάσκουμε στην τάξη ή το εργαστήριο με τον Η/Υ είτε στη μορφή 1:1 είτε με τη βοήθεια βιντεοπροβολέα, δεν ξεχνάμε ότι οι μαθητές συμπληρώνουν χειρόγραφα συνοδευτικό φύλλο εργασίας... Η διδασκαλία με ΤΠΕ δεν είναι τηλεόπτική θέαση και μόνο...Εν κατακλείδι, αν η παιδαγωγικο-διδακτική ήταν το όντι επιστήμη (science) και οι δάσκλοι και οι μαθητές θα ήταν άριστοι! Αλλά και οι εποχές αλλάζουν... Ναι μεν διαβάζω και γράφω, αλλά πώς θα επικοινωνούσαμε τώρα χωρίς πληκτρολόγηση, Η/Υ, Διαδίκτυο...; Τα γραμματόσημα κοστίζουν, πού να βρεις χαρτοφάκελα, πού φωτοτυπίες, άσε που και το ταχυδρομείο πέφτει μακρυά από τον καναπέ μας! Συνάμα μας προέκυψε και το "Ψηφιακό Σχολείο" ή το τέλος του μαυροπόνακα κατά πως ευαγγελίζεται η ηγεσία, η νυν και η πάλαι ποτέ, του Μαρουσιού ελέω ΕΣΠΑ...(σχετικό ρεπορτάζ εδώ ). Δες συμπληρωματικά: "Πώς μαθαίνουν οι μαθητές"- έστω και πληκτρολογώντας.

Πηγή:http://news.ert.gr/el/epistimi/eidiseis/57905-i-gnosi-apotyponetai-kalytera-sto-myalo-otan-grafoume-me-to-xeri

Διαδίκτυο και Διαταραχή Διάσπασης της Προσοχής

Η δρ Σούζαν Γκρίνφιλν, που ειδικεύεται στη λειτουργία του εγκεφάλου, πιστεύει ότι η συνεχής χρήση υπολογιστών και Διαδικτύου μπορεί να «καλωδιώνει με έναν άλλον τρόπο τον εγκέφαλο» μειώνοντας το διάστημα συγκέντρωσης της προσοχής μας. Παράλληλα και η χρήση μηχανών αναζήτησης στο Ιnternet για να βρούμε πληροφορίες μπορεί στο μέλλον να εμποδίσει την ικανότητά μας για μάθηση. Από την άλλη, η Μαριάν Γουλφ, νευροεπιστήμων στο Πανεπιστήμιο Ταφτς στη Μασαχουσέτη, προειδοποιεί ότι καθώς περνάμε όλο και περισσότερο χρόνο μπροστά στους υπολογιστές, μπορεί να χάσουμε κυκλώματα νευρώνων στον εγκέφαλό μας που ενισχύονται από την ανάγνωση βιβλίων και τη σκέψη για το περιεχόμενό τους. Και ο συγγραφέας Νίκολας Καρ λέει ότι το βασικό ανθρώπινο ένστικτο για αναζήτηση νέων πληροφοριών και κοινωνική δικτύωση μας έχει εθίσει στο «εύκολο αλλά ρηχό» ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, υποστηρίζοντας ότι: «Έχουμε γίνει σαν τα ποντίκια σε εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας, σαν πειραματόζωα που πατάμε άσκοπα μοχλούς με την ελπίδα ότι θα κερδίσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικής ή διανοητικής τροφής. Αυτό που κάνει ακόμη πιο ακαταμάχητα τα ψηφιακά μηνύματα είναι η αβεβαιότητα. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα ότι κάποιο σημαντικό e-mail περιμένει να το ανοίξουμε, παρ΄ ό,τι ξέρουμε ότι τα περισσότερα μηνύματα που έρχονται online είναι ασήμαντα». Με άλλα λόγια όσο πιο πολλά τα e-mail τόσο πιο διασπασμένη η προσοχή - σύνδρομο Διαταραχής Διάσπασης της Προσοχής (syndrome attention deficit disorder, DΑD) το λένε. Σήμερα δυο ώρες παλεύω με τα μέιλ κι άλλες τόσες με τις blog-αναρτήσεις μου…Νομίζω ότι πρέπει να αρχίζω να ανησυχώ… Σοβαρά.

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=372186&dt=09/12/2010#ixzz17aqNoGWo

Ο εγκέφαλος μοιάζει με ένα εκτεταμένο δίκτυο, όπως το Ίντερνετ !

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες χρησιμοποιώντας μια νέα τεχνική, η οποία καταγράφει την πορεία των σημάτων μεταξύ διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου, απομόνωσαν ένα μικρό τμήμα του εγκεφάλου αρουραίων που ονομάζεται επικλινής πυρήνας. Με χρήση της νέας τεχνικής τους ακολούθησαν την πορεία των νευρικών σημάτων στην περιοχή παρακολουθώντας την προέλευση αλλά και τον προορισμό τους. Έτσι προέκυψε ένα διάγραμμα της νευρικής δραστηριότητας του επικλινούς πυρήνα. Εάν, όπως ανέφερε η «παραδοσιακή» θεωρία που κρατά από τον 19ο αιώνα, ο εγκέφαλος είχε ιεραρχική δομή, όπως μια μεγάλη εταιρεία, τότε στο διάγραμμα θα έπρεπε να εμφανίζονται ίσιες γραμμές οι οποίες θα ξεκινούσαν από διαφορετικά σημεία και θα κατέληγαν στην κεντρική μονάδα επεξεργασίας (κάτι σαν τον διευθυντή της εταιρείας). Ωστόσο το διάγραμμα που προέκυψε είχε πολλές διακλαδώσεις και μάλιστα συνέδεε περιοχές που δεν ήταν γνωστό ότι επικοινωνούν μεταξύ τους. Αυτό προσομοιάζει με το μοντέλο αχανών δικτύων όπως το Διαδίκτυο.Περισσότερα εδώ.